برخی از حقوق پیامبر اکرم (ص) بر گردن مسلمانان (به مناسبت رحلت جانگداز پیامبر(ص)

در این مطلب حقوقی را که پیامبر (صلی الله علیه و آله) دارند و در حقیقت تکالیف ماست در برابر ایشان، بررسی می کنیم.

اطاعت مطلق

در بسیاری از آیات قرآن، اطاعت از پیامبر (صلی الله علیه و آله)، در کنار اطاعت خداوند واجب تلقی شده است. «ای کسانی که ایمان آورده اید! خدا و رسولش را اطاعت کنید.» این اطاعت، به معنای دنباله روی است؛ یعنى راهى که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مى رود، صراط خداست و اطاعت آن حضرت بر همه واجب است. در حقیقت این اطاعت، به طور غیر مستقیم همان اطاعت از خداوند است: «هر کس که از رسول خدا اطاعت کند، از خدا اطاعت کرده است.»

البته ذکر این نکته مهم است که این اطاعت یک ویژگی دارد و آن هم بی قید و شرط بودن است. اما و اگر در این اطاعت راه ندارد و کسی که حقانیت این راه برایش ثابت شده، می داند که تنها با اطاعت است که رستگار می شود: «گواهى مى دهم که محمد(صلی الله علیه و آله) بنده و فرستاده خداست... و پرچم حق را در میان ما به یادگار گذاشت، هر کس از آن پیشى گیرد، از دین خارج شده و آن کس که از آن عقب ماند، هلاک گردد و هر کس همراهش باشد، رستگار شود.»

پذیرش ولایت

اولین و مهمترین وظیفه ی اجتماعی هر مسلمانی، پذیرش ولایت آن حضرت (صلی الله علیه و آله) است. یعنی ولایت و سرپرستی و اولویت در تمام امور، با خداوند و آن حضرت (صلی الله علیه و آله) و ائمه ی اطهار (علیهم السلام) است. اهمیت ولایت آن حضرت، به حدّى است که از ولایت خود مؤمنان بر خودشان برترى دارد. خداوند مى فرماید: «پیغمبر، اولی و سزاوارتر به مؤمنان است از خود آنان.» یعنی هر وقت پای جان، مال، آبرو و حیثیت هر فردی در میان باشد و جان و مال و آبرو و حیثیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) هم مطرح باشد، قطعا پیامبر (صلی الله علیه و آله) بر هر کسی مقدم است. خودمانیم! در عمل چقدر به این موضوع پایبندیم؟

رجوع به سنت در مخاصمات
«اگر در چیزی نزاع کردید، به حکم خدا و رسول بازگردید...» یکی از وظایف هر مسلمانی این است که در نزاع و درگیری با دیگران، طبق رفتار و گفتار و دستورات پیامبر (صلی الله علیه و آله) عمل کند و آنها را سنت و شیوه ی خود قرار دهد. یعنی نگاه کنیم که پیامبر (صلی الله علیه و آله) در چنین مواقعی چه می کردند و چه دستوراتی داده اند، و همانها را در پیش گیریم. خداوند در آیه ی 65 سوره ی نساء، سوگند یاد می کند که مردم ایمان واقعی پیدا نمی کنند، مگر سه شرط را دارا باشند:

الف: در هنگام اختلاف به سنّت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) مراجعه کنند نه به طاغوت.
ب: از حکم پیامبر(صلی الله علیه و آله) در دلِ خود احساس دلتنگى نکنند.
ج: در برابر قضاوت آن حضرت، تسلیم محض باشند.

خیانت نکردن

از دیگر دستوراتی که قرآن به مؤمنان می دهد این است که: «ای کسانی که ایمان آورده اید! به خدا و رسول خدا خیانت نکنید.» مرحوم طبرسى در ذیل این آیه مى نویسد: «خیانت خدا، یعنى ترک واجبات و خیانت رسول الله(صلی الله علیه و آله) ترک سنّت و روش پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) و شرایع دین او مى باشد و ترکِ چیزى از دین و ضایع کردنِ آن، خیانت به خدا و رسول الله (صلی الله علیه و آله) مى باشد.»البته طبق شأن نزولاتی که برای این آیه آورده اند، هر چیزی که باعث توهین به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شود و دین اسلام را زیر سؤال ببرد و دشمنان آن را تقویت کند، حتی اگر یک اشاره هم باشد، خیانت محسوب می شود.

فرستادن صلوات

«به درستى که خدا و فرشتگان او، بر پیامبر درود مى فرستند، اى کسانى که ایمان آورده اید، بر پیامبر، صلوات بفرستید و تسلیم آن حضرت باشید.» دستور از این واضح تر سراغ دارید؟ این مسئله، آن قدر اهمیّت دارد که امام صادق (علیه السلام) در کلام بلندى مى فرمایند: «چون نام پیغمبر ذکر شود، بسیار بر او صلوات بفرستید؛ زیرا هر که یک صلوات بر آن حضرت بفرستد، خداوند بر آن شخص هزار صلوات مى فرستد در هزار صف از ملائکه، و هیچ خلقى نماند مگر به سبب صلوات خدا و ملائکه بر صلوات فرستنده، بر او صلوات بفرستد. پس کسى که به چنین رحمتى رغبت ننماید، جاهل و غافل است و خدا، رسول و اهل بیت(علیهم السلام) از او بیزارند.» در حدیثى دیگر از آن حضرت نقل شده است که فرمودند: «هیچ عملى در میزان اعمال، سنگین تر از صلوات بر محمد و آل محمد نیست و شخصى را در قیامت، اعمالش را به میزان مى گذارند، سبک مى آید، حضرت رسول(صلی الله علیه و آله)صلوات بر خود را در میزان او مى گذارد، سنگین مى شود و بر اعمال بدش، غالب مى شود»

توسل

کاری که ما بندگان، خیلی وقتها از سر نیاز به سمتش می رویم و وقتی حاجت روا شدیم، رهایش می کنیم و وقتی هم حاجت نگرفتیم، کلی غر می زنیم! شاید این موضوع در قرآن به طور مستقیم به ما دستور داده نشده باشد، اما خطابی است به پیامبر (صلی الله علیه و آله) که «اگر آنهایى که به خود ظلم کردند، به تو رجوع کردند، براى آنها استغفار کن و از خدا آمرزش بخواه که خداوند را توبه پذیر و مهربان خواهى یافت.»دلتان می آید که این را وظیفه ی خودتان ندانید؟!

زیارت

اگر به مدینه برویم و بر سر قبر آن حضرت (صلی الله علیه و آله) حاضر شویم، به ما سلام می کنند و برایمان از خدا آمرزش می خواهند و اگر از دور زیاتنامه ای بخوانیم و به ایشان سلام کنیم، ما را می بینند و مشمول عنایات آن حضرت (صلی الله علیه و آله) می شویم. چقدر خوب است که با انجام دادن وظایفمان، اینقدر شامل رحمت می شویم. بی جهت نیست که ایشان را «پیامبر رحمت» می نامند.

رعایت ادب

هیچ مسلمانی نباید کاری کند یا به کاری راضی شود یا در برابر کاری سکوت کند که باعث کوچک شدن شخصیت حقیقی و حقوقی پیامبر (صلی الله علیه و آله) می شود. یعنی چه به شخص پیامبر (صلی الله علیه و آله) و چه به جایگاه رسالت ایشان نباید بی حرمتی کرد. در هنگام نام بردن، باید ایشان را با لقب و کنیه خطاب کرد و هرگز نباید نام ایشان را به حالتی که افراد دیگر را نام می بریم خطاب کنیم.

در هنگام زیارت، باید ادب حضور داشته باشیم، یعنی به آرامی راه برویم، بلند سخن نگوییم، شوخی و مزاح نکنیم و خلاصه هر کاری که دون شخصیت ایشان است را انجام ندهیم.طبق آیه 2 و 4 سوره ی حجرات، بی ادبی به پیامبر (صلی الله علیه و آله) مبطل اعمال نیک است و نشانه ی بی خردی فرد.

محبت پیامبر (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت ایشان (علیهم السلام)

شاید بتوان این مورد را از مهمترین وظایف مسلمانان در برابر ایشان تلقی کرد، چهارمین پرسش از پرسشهای بعد از مرگ که نشانه ی اهمیت بالای آن است. اهمیت این موضوع را از زبان خود پیامبر (صلی الله علیه و آله) بخوانیم: «ایمان بنده اى کامل نمى شود، مگر اینکه من پیش او محبوب تر از خودِ او باشم و عترت من نزد او محبوب تر از خویشان خودش باشد.»

منبع: شیعه نیوز

/ 0 نظر / 16 بازدید